1/13

2/13

3/13

4/13

5/13

6/13

7/13

8/13

9/13

10/13

11/13

12/13

13/13

kliknij, by zobaczyć więcj…

++++++++++

++++++++++

Laboratoria Dydaktyczne w nowopowstającym budynku Centrum Nauki Kopernik na warszawskim Powiślu.

+++++++++++

Laboratoria to nowocześnie wyposażona placówka edukacyjna, w której młodzież ma dostęp do aparatury, sprzętu i np. odczynników chemicznych, na ogół niedostępnych w szkołach. Zainteresowani fizyką, biologią, robotyką czy chemią mogą tu przeprowadzać eksperymenty daleko wykraczające poza program szkolny, można tu też organizować zajęcia pozalekcyjne.

Pracownie dedykowane są dla młodzieży w różnym wieku. Jakkolwiek nie spełniają wszystkich warunków stawianych laboratorium badawczemu, dają szansę na przeprowadzenie dość skomplikowanych eksperymentów, skłaniają i zachęcają do pracy naukowej. Są atrakcyjne wizualnie, choć z pewnością nie przypominają placu zabaw.

Wpasowano się w język architektury budynku. W projekcie wnętrz starano się przestrzegać rygoru materiałowego (nie zastosowano zbyt wielu materiałów i faktur), kolorystycznego, modułowego. Projekt zakładał łagodne „podłączenie się” do istniejącej architektury, płynne dopasowanie do ogólnego charakteru budynku i jego identyfikacji wizualnej.

Sale laboratoriów przylegają do głównych przestrzeni galerii wystawowych. Są wydzielone jedynie minimalistyczną szklaną ścianą kurtynową. W przestrzeni pracowni zastosowano sufit podwieszony, obniżający pomieszczenia w stosunku do rusztu konstrukcyjnego, stanowiącego wykończenie sufitu w galeriach. Pracownie są więc aneksami do większej przestrzeni, jaskrawo oświetlonymi i wyrazistymi. Przyciągają uwagę i zachęcają do uczestnictwa w zajęciach.

W świecie szybkiego, obrazkowego przekazu, kiedy bezustannie bombardowani jesteśmy tysiącami informacji, pracownie muszą być tak samo wyraziste. Z informacją nieodłącznie związany jest przekaz wizualny. Dlatego grafika w tym projekcie jest pełnoprawnym środkiem wyrazu. Wyraża treści, różnicuje poszczególne pracownie. Niesie wartość merytoryczną, ale i nadaje tożsamość.

Ogólna zasada estetyczna polega na łączeniu jednolitego koloru z bielą. Powstaje w ten sposób wyrazista stylistyka nie przeładowana mnogością akcentów. Przewodni kolor dla każdego laboratorium wybrano na podstawie swobodnych skojarzeń. Pracownia robotów jest żółta, dla chemii wybrano kolor niebieski, dla biologii – zielony, zaś dla fizyki – czerwony.

Efekt zdjęcia rentgenowskiego, uzyskany przez podświetlenie wnętrza szafek i zastosowanie matowej szyby na froncie, podkreśla tajemniczość pracowni, pokazuje bogactwo eksponatów, ukrywając ich dokładne kształty. Uczestnik jest zachęcany do odkrywania oraz pobudzany do badania.

Laboratoria na piętrze mają wspólną stylistykę, przy czym, dzięki rozwiązaniom kolorystycznym, bardzo się od siebie różnią. Odbiorca przechodzący po stronie galerii zdaje sobie sprawę ze spójności stylistycznej sal, nie ma jednak wątpliwości, że ma do czynienia z trzema oddzielnymi pracowniami.

+++++++++++

lABORATORIUM ROBOTYCZNE

+++++++++++

+++++++++++

Program pracowni przewiduje zajęcia dla 12 słuchaczy. W przestrzeni sali zaprojektowano po sześć stanowisk komputerowych i mechatronicznych. Stanowiska mechatroniczne zostały zgrupowane po trzy, co umożliwia, po zdemontowaniu dzielących je przegród, połączenie stanowisk w duże blaty robocze. Uczestnicy zajęć będą pracować w parach, przy czym każdy zespół ma zapewniony dostęp do stanowiska komputerowego oraz stanowiska mechatronicznego, gdzie montowane są roboty z gotowych podzespołów. Stoły warsztatowe wyposażone są w dużą liczbę szuflad. Znajdzie się tam miejsce na wszystkie narzędzia i podzespoły.

W centralnej części sali znajduje się ring robotyczny, gdzie będą odbywały się pokazy działania robotów.

Pod szklaną ścianą znajduje się stanowisko robota przemysłowego, który będzie programowany w ramach zajęć do wykonywania różnych czynności.

Między oknami jest stacja multimedialna, przypominająca głowę robota z dwoma, 40 calowymi telewizorami LCD. Transmitowany będzie tam obraz z kamer umieszczonych nad ringiem oraz prezentowane będą prace uczestników zajęć. W czasie, gdy w pracowni nie odbywają się zajęcia, na ekranach odtwarzane są nagrania „walk” robotów itp.

Zaplecze zostało zaprojektowane zgodnie z wytycznymi koordynatora i zawiera zarówno wielki blat do pracy, jak i wiele szaf.

+++++++++++

lABORATORIA CHEMICZNE, BIOLOGICZNE, FIZYCZNE
+++++++++++

+++++++++++

Program każdej z pracowni przewiduje zajęcia dla 12–16 słuchaczy. Będą pracować w parach, przy czym każdy zespół ma zapewniony dostęp do takiego samego stanowiska. Wszyscy są demokratycznie ustawieni wokół sali, bokiem do prowadzącego. Wszyscy mają łatwy dostęp do przestrzeni na środku sali i wszyscy mają do dyspozycji fragment ciągu szafek pod ścianami. Taki układ likwiduje syndrom ostatniej ławki.

Podstawowy moduł ma wielki blat roboczy dla czterech osób, po dwie z każdej strony. Blat ma wymiary 200 na 120 cm i krótszym końcem dochodzi do 60–centymetrowego blatu biegnącego pod ścianą. Nad tym blatem zawieszony jest na ścianie dotykowy ekran na systemowym wysięgniku. Wszyscy mają dostęp do takich samych szuflad pod blatem i są wyposażeni w taki sam zestaw gniazd elektrycznych i multimedialnych.

Stanowiska ustawione są pod ścianami, tak by uczestnicy mogli poczuć się bezpiecznie. Po stronie szklanej ściany oddzielającej od galerii znajduje się stanowisko prowadzącego. Ekran i wszelkie specjalistyczne urządzenia, obsługiwane przez prowadzącego zajęcia, również znajdują się w strefie wejścia do sali i na zaplecze.

By zapewnić jak największą przestrzeń do składowania pomocy naukowych i materiałów eksploatacyjnych, zmaksymalizowano liczbę szaf i schowków. Sięgają one wysokości około 50 centymetrów poniżej sufitu podwieszonego i wyposażone są w specjalną drabinę i uchwyty. Dolne szafki przeznaczono na często używane przedmioty. Pod blatami znajdują się wygodne szuflady. Mogą być one oznaczone symbolami tak, by jasne były polecenia prowadzącego, którą szufladę należy otworzyć.

Nad blatem przewidziano półkę ekspozycyjną. Spełnia ona różne funkcje w zależności od programu pracowni. Są też wysokie, zamykane witryny wystawowe na szczególnie cenne eksponaty.

W bocznych ścianach znajdują się wyjścia na zaplecza, które zostały zaprojektowane zgodnie z wytycznymi koordynatora.

+++++++++++

ZAŁOŻENIA PROJEKTU GRAFICZNEGO

+++++++++++

+++++++++++

Projektowana grafika jest spójna z ostrokątnym charakterem budynku oraz systemem informacji wizualnej, która budowana jest z trójkątów.

Ściany pomieszczenia zostały pokryte specjalnie zaprojektowaną grafiką. W zależności od pracowni, sieć zbudowana na bazie heksagonów, różni się od siebie. Mimo, że korzysta się z jednego modułu, wprowadzone są różne podziały. W masie zmienia to charakter grafiki. Wykorzystano trzy rozmiary figur geometrycznych, przy czym większe są wielokrotnością mniejszych, dzięki czemu można budować struktury o zróżnicowanej gęstości.

Pracownie różnią się od siebie kolorem wypełnienia grafiki, barwą podłogi i opraw oświetleniowych. Dzięki temu mimo zastosowania podobnych mebli i pokrewnych układów zachowują jasną tożsamość.

Sieć wielokątów symbolizuje powiązania w świecie nauki. Zaprezentowano, jakie eksperymenty były prowadzone, wymienione są nazwiska naukowców. Grubsze linie reprezentują tu ciągi osiągnięć. Tam, gdzie odkrycia następowały rzadziej, sieć jest luźniejsza, tam gdzie występowała eksplozja odkryć, sieć dzieli się i pączkuje. Czasem zostają „białe plamy” pozbawione podziałów.

Na ścianach posłużono się białymi kreskami na kolorowej apli i wzbogacono je napisami na jednolitym tle. Na szybach kontynuowany jest ten sam wzór – na przezroczystej szybie naniesiono kolorowe kreski. Tam, gdzie meble dochodzą do szklanej ściany, szyba wyklejona jest czarną folią, maskującą bok szafek.

Typografia wykorzystywana do oznaczenia stanowisk inspirowana jest tymi samymi kształtami i stanowi dopełnienie sieci na ścianie sugerując, że każde ze stanowisk ma swoje miejsce we współczesnej nauce. Stanowiska są ponumerowane.